Olie en vuur

Haar schrift stond vol, maar met hartjes en zonnetjes. Als ze meer dan twintig Portugese woordjes kende was het veel. Ze had zich aangemeld omdat ze in de toekomst op het strand van Portugal met de lokale bevolking vloeiend een gesprek zou kunnen voeren, maar haar huiswerk had ze de afgelopen lessen amper gedaan. Het lesboek klapte ze dicht en stopte ze in haar tas. “Zullen we nog afsluiten in de kroeg hiernaast," vroeg Maria, haar docent.

Sam sliep naast haar op de bank. Ze aaide zijn rug, met lange strijken, van zijn hoofd naar zijn staart. Om hen heen lagen bolletjes haar. Ze stond op, pakte een borstel uit de keukenla en liep naar het balkon. Sam werd wakker en dribbelde naar haar toe. Hij ging staan, met zijn oren naar achteren, zijn snuit weggedraaid, wat hij deed als hij geaaid wilde worden. Ze streek met de aluminium pennen over zijn vacht. Toen ze stopte, haalde hij met zijn poot uit naar haar been. Ze lachte en bleef hem nog een paar minuten borstelen. De haren liet ze liggen op het balkon, ooit had ze gelezen dat musjes daar een nestje van maakte. Het was dan wel geen broedseizoen, maar toch.

Met een potlood trok ze een lijntje op haar bovenlip, vervolgens vervaagde ze dat met haar wijsvinger. Haar lippenstift draaide ze uit de koker. Ze spande haar mond en verfde die rood. Haar witte blouse lag op bed. Uit haar kast trok ze een nieuwe grijze broek met hoge taille. Rode hakken pakte ze uit de schoenenbak. Om haar hoofd knoopte ze een witte doek. Ze wist ook wel dat ze haar uiterlijk gebruikte bij dit soort afspraken. Ze nam de tram. Onderweg gleed ze op haar mobiel langs berichten. The Guardian schreef over het nog snellere tempo waarop gletsjers smelten dan door modellen was voorspeld. Ze maakte een foto van zichzelf. 

Die avond zat Bob al aan tafel. Hij stak zijn hand op toen hij haar zag. Ze droeg een zwarte jurk zonder versieringen, strak om haar lijf. De hele middag had ze haar best gedaan om er zo nonchalant mogelijk uit te zien, terwijl ze zichzelf tegelijkertijd afvroeg wat ze hier te zoeken had. Het idee dat ze elkaar in een tentje zouden zien bij kaarslicht werd met de minuut idioter.

In de koelkast zag ze dat ze geen eten had, slechts een halve broccoli. Ze besloot maar meteen naar de supermarkt te gaan, straks had ze echt geen zin meer. Onder haar jurk trok ze haar all stars aan en fietste zo naar de winkelstraat, vlakbij haar huis. Bij de groente tikte iemand op haar schouders. Het was Thomas.  Hij keek haar aan en knikte goedkeurend.

De eerste dagen waren ongemakkelijk op kantoor. Alles was veranderd. Ze kon niet meer naar Thomas’ handen kijken, op het kopieerapparaat, onder de kraan, op het toetsenbord zonder zijn vingers op haar lijf te fantaseren. Hij deed zijn best om normaal te doen, maar als ze met hem sprak, bewoog hij onrustig met zijn ogen, alsof hij naar een veilige plek zocht waar hij ze kon laten rusten.

Op de snelweg naar Lagos reden amper andere auto's, de Portugezen kozen blijkbaar liever voor de binnenwegen die gratis waren. Zij niet. Bob wachtte op haar op bij een zandbak met kiezels vlakbij het strand, wat een parkeerplek moest voorstellen, want er stonden meer auto’s. Samen liepen ze over een vlonder naar een strandtent die op palen op het zand was gebouwd. Over hun vorige afspraak zeiden ze niets.

Hinkend kwam hij aan, ze vroeg zichzelf af of ze hem moest helpen de auto in te stappen, maar dat voelde op de een of andere manier heel intiem en ze wist niet of hij dat wilde, wat raar was, want een uur geleden zat ze nog boven op hem. Maar nu ze twee keer met Bob had gevreeën, begreep ze dat er twee gradaties van intimiteit bestonden. Eentje was fysiek, de ander emotioneel en ze hoefden absoluut niet met elkaar verbonden te zijn.

Hij was overal. Als ze met Sam in het bos liep, vroeg ze zich af hoe hij een stok zou gooien. Als ze naar de supermarkt ging, dacht ze na over welk brood hij zou willen. In deze fase, van aftasten en afstoten, waren dit soort snippers belangrijk, dingen die later in relaties details werden genoemd, onderdeel van de huishoudelijke rompslomp zelfs, maar die ze nu juist wilde weten, want het zou zomaar iets heel belangrijks over iemand kunnen zeggen.

Ze had vannacht amper geslapen en de hele tijd nagedacht over dit moment. Nu stond ze voor zijn deur. Een groene, met een deurklopper. Bob deed open. Om zijn lijf een gestreept overhemd dat licht glom en iets weg had van een acrobatenpak, maar dat hem alsnog goed stond. Ze aarzelde even, maar omhelsde hem toen toch. Achter hem aan liep ze naar de woonkamer. Haar jas gooide ze op de bank, haar mobiel en sleutels, legde ze naast elkaar op een wandkastje.

Thomas en zij zaten samen voor het raam in zijn woonkamer dat helemaal openstond. Haar benen leunden op de vensterbank van zijn appartement. Het was warm, de eerste zomerse dag van het jaar. Ze droeg een dun hemdje met spaghettibandjes en een fladderende zalmroze rok. Morgen was de rechtszaak. Bij het uitstippelen van de juridische argumenten was ze niet veel betrokken geweest. 

Op weg naar de rechtbank fietste ze met een elastiek om haar schenen, om haar groene pak te beschermen tegen het smeer van haar kettingkast. Bij de rechtbank opende ze haar Instagram. Ze ging live. “Belangrijke dag. Vandaag is de rechtszaak tegen Yara. Het Nederlandse concern wil voor de kust van Portugal gaan boren naar olie en gas. Om verschillende reden is dat een ramp voor de natuur.”

Vanaf dat moment hadden ze iets. Elke keer als ze eraan terugdacht, wist ze niet precies hoe het was ontstaan. Maar het was zo. Vaak ging ze ’s avonds naar hem toe en dan nam ze Sam mee die gek was op Thomas.

Nu Thomas uit haar privéleven was, begreep ze hoe erg ze Bob miste. Elke dag voordat ze sliep, struinde ze over zijn Instagram en keek ze naar zijn oude berichten die ze al uit haar hoofd kende. Dat hij een foto had geplaatst van zichzelf, lachend in Portugal, met glimmende ogen en bruine huid de dag nadat ze daar bij hem op bezoek was geweest, was ondraaglijk.