Lees me

Het is iets voor half 9 als ik de deur van mijn boekwinkel opentrek. De bel die aan de bovenkant bevestigd is, rinkelt me vrolijk tegemoet. Alsof die wil zeggen: goedemorgen Sabi, wat fijn dat je er weer bent. Mijn openingsritueel kan me niet lang genoeg duren. Muziekje aan, koffie zetten, de binnengekomen leveringen checken.

Shoot, ik ben laat en nu moet ik me haasten. Op gigantisch hoge hakken....pfff de stiletto run is er niks bij. Maar goed, het is belangrijk dat ik er vanavond ben, want die dude gaat spreken, die CEO van dat vreselijke bedrijf dat mijn huis wil opkopen. Die CEO die denkt dat de hele wereld te koop is. En ik kan niet wachten om hem wat lastige vragen te stellen.

De schemering is over de stad gevallen en ik kijk naar mezelf in de weerspiegeling van de winkelruit. Voorovergebogen over de toonbank. Mijn zus Noor komt binnen en draagt een jurk met een gigantische deco. Niet iets wat je nog veel ziet. De mode van afgelopen jaren is zo preuts geworden. Alles hooggesloten, bloesjes die rechtstreeks uit Het kleine huis op de prairie lijken te komen.

Daar is-ie dan. De brief. We hebben er zolang op gewacht, maar nu ligt ie er. Ik ben alleen in het kantoor van de winkel. Mijn zus Noor komt straks. We hebben afgesproken dat we hem samen openen, maar ik kan niet wachten. En het maakt ook niet uit. Want de inhoud zal hetzelfde zijn. Mijn mond is droog en de tranen prikken achter mijn ogen. Ik knipper ze weg en staar naar het logo van Powell Projects. Adam heeft me nooit laten weten om hoeveel geld het precies gaat, maar wel dat het veel is, zo schofterig veel dat weigeren onmogelijk is. Zijn woorden.